ای بیکرانه هستی، و ای کران بیکرانه
در قفس تن گرفتارم ، مرا در خود گیر.
من اسیر احساسم و عقلم را در منزلگاه
خیال جا گذاشته ام وسایه آن را بیدک می کشم
و او مرا به سرابی دلخوش کرده است .
کجاه است منزلگاه آرمیدن ؟ و چگونه است
رمیدن از خود وبسوی تو پر گشودن ؟
پناهم ده!
RSS
