سلام بهار زندگیم ، سلام قشنگ بی ریا

حالت چطوره نازنین ، چه می کنی با دوریا

روزات چه جوری می گذرن ، شبا چطور سر می کنی

چقد تا خوابت ببره ، این ور و اون ور می کنی

از تو دلت خبر دارم حال دلت خیلی بده

این سرنوشت عاشقا ، از اون قدیم تا ابده

عشقه و سیصد تا بلا ، یه وقت نگی نمی تونی

قصه مونو ولش کنی ، بگی دیگه نمی خونی

یه وقت نیاد اونروزی که بگی دیگه خسته شدی

با اینهمه دام و قفس بگی که پر بسته شدی

نبینم از تو خاطرت ، عهدی که بستیم پاک بشه

درخت خاطراتمون ، یه وقت بمیره خاک بشه

یه وقت نگی دیگه بسه ، بری و تنهام بزاری

به وسعت دشت دلم گلای ماتم بكاري

درسته که اگه بری ، غصه و دردت کم می شه

ولی بدون که اینجوری ، درخت عمرم خم می شه

راستی تو می تونی بری ؟ بی من بری ، بی همنفس

تو بری و رها بشی ، منم بمونم تو قفس؟

فکر نکنم دلت بیاد ، دل منو خون بکنی

قلب منو بشکنی و منو پریشون بکنی

درسته که بعضی روزا ، یه خورده غرغر می کنی

ولی اگه پاش برسه ، حسابی شرشر می کنی

من تو رو خوب می شناسمت ، تو مثل رویا می مونی

قصه زنده موندنو تو گوشای من می خونی

قلب تو عین دریاست زلال و پاک و آبی

تو عالم رفاقت تو نابه نابه نابی

سرت رو درد نمی یارم ، فکر می کنم دیگه بسه

می بخشی بعضی گفته هام یه جورایی پیش و پسه

تو رو سپردم به خدا ، خدای خوب و مهربون

قدر دل قشنگتو ، تو رو به جون من بدون ...