بسم الله الرحمن الرحيم

امام صادق ( ع ) مي فرمايند : هر كس براي فرج فرزندم مهدي ( عج ) دعا كند او هم براي او دعا خواهد كرد ، و خوشا به حال كسي كه امام زمانش برايش دعا كند .

1. مايه ي ناراحتي شيطان لعين است

2. مايه ي استجابت دعا مي شود

3. باعث نجات يافتن از فتنه هاي آخرالزمان است

4. باعث آمرزش گناهان است

5. شفاعت آن حضرت در قيامت شامل حال او مي شود

6. نشانه ي انتظار است

7. فرج مولاي ما حضرت صاحب الزمان ( عج ) زودتر واقع مي شود

8. باعث طولاني شدن عمر است

9. هنگام مرگ به او مژده مي رسد و با او به نرمي رفتار مي شود

10. باعث زياد شدن اِشراف نور امام عليه السلام در دل او مي شود

11. محبوبترين افراد نزد خداوند خواهد بود

12. كردار بد او به كردار نيك مبدّل مي شود

13. دعاي اميرالمؤمنين عليه السلام در حق او در روز قيامت است

14. بي حساب داخل بهشت شدن

15. فرشتگان براي او طلب آمرزش مي كنند

16. در امان است از تشنگي روز قيامت

17. اين دعا در عالم برزخ و قيامت مونس مهرباني خواهد بود

18. باعث دوري غصه ها مي شود

19. اين دعا خوشايندترين اعمال نزد خداوند است

20. در روز قيامت هديه هاي ويژه اي دريافت مي كند

21. سبب كامل شدن دين است

22. ثواب كسي را دارد كه زير پرچم حضرت مهدي ( عج ) شهيد شده است

23. با ائمه اطهار عليه السلام محشور مي شود

24. نائل شدن به بالاترين درجات شهدا در روز قيامت

25. رستگاري به شفاعت حضرت فاطمه زهرا ( س ) را دارد

خواهر و برادر ! براي اينكه اين فضايل بزرگ نصيبتان شود هميشه بعد از نمازهاي واجب و يا در مجالس روضه و يا در سحرگاهان اولين دعايي كه مي كنيد خدا را به حق محمد ( ص ) و آلش و به حق قرآنش و به حق شهداي كربلا قسم دهيد كه از بقيه ي غيبت وليش حضرت مهدي ( عج ) صرف نظر نمايد .

آمين يا رب العالمين

آمدى وه كه چه مشتاق و پريشان بودم

تا برفتى زبرم صورت بيجان بودم

نه فراموشى ام از ذكر تو خاموش نشاند

كه در انديشه اوصاف تو حيران بودم

بى تو در دامن گلزار نخفتم يك شب

كه نه در باديه خار مغيلان بودم

زنده مى كرد مرا دم به دم اميد وصال

ورنه دور از نظرت كشته هجران بودم

به تولاى تو در آتش محنت چو خليل

گوئيا در چمن لاله و ريحان بودم

تا مگر يك نفسم بوى تو آرد دم صبح

همه شب منتظر مرغ سحر خوان بودم

سعدى از جور فراقت همه روز اين مى گفت:

عهد بشكستى و من بر سر پيمان بودم
***

به خاك پاى عزيزت كه عهد نشكستم

زمن بريدى و با هيچكس نپيوستم

كجا روم كه بميرم بر آستان اميد؟

اگر به دامن وصلت نمى رسد دستم

بلاى عشق تو نگذاشت پارسا در پارس

يكى منم كه ندانم نماز چون بستم

نماز مست شريعت روانمى دارد

نماز من كه پذيرد كه روز و شب مستم

چنين كه دست خيالت گرفت دامن دل

چه بودى ار برسيدى به دامنت دستم

اگر خلاف تو بود دست در دلم همه عمر

نه نيك رفت خطا كردم و ندانستم

بكن چنان كه توانى كه سعدى آن كس نيست

كه با وجود تو دعوى كند كه من هستم

به نام جنون عشق

قصه ی من و تو

دلم ميخواد قصه بگم اما نه از اون قصه ها

يه قصه اي که توي اون من باشم و توو شما

ميخوام ازاون روزي بگم که سردو باروني بودش

اما نگاه ما دوتا بارونو زيبا ميدونست

ميخوام ازاون روزي بگم که درکنار هم بوديم

تو پيش من

من پيش تو

ميخوام بگم

خدا کنه

که مرغ عشق باز بخونه

گلدون مهرو عاطفه نشکنه سالم بمونه

کاش ميتونستيم که بيايم دستامونو به هم بديم

بيايم و با تيشه ي مهر به خار نفرت بزنيم

ميخوام بگم ريشه زدن تو خاک عاشقي خوشه

دويدن تو کوي عشق بردن کاپ دل خوشه

بگو اصلا تو دوست داري قلبو شکارش بکني؟

يامرغ عشقي بخري هرروز نگاهش بکني؟

بگو شده قلب تو هم جيک جيک و تاپ تاپ بکنه؟

باديدن يه همسفر بهونه ي سفر کنه؟

شده بهارا بشيني شکوفه ها رو ببيني؟

اونوقت بياي و از بهار شور پريدن بگيري؟

شده يه روز به آسمون خيره بشي نگاه کني؟

بعد از يه مدتي نظر ستارتو پيدا کني؟

شده کنار گل سرخ بخواي يه قصه اي بگي؟

نگاش کني نازش کني اما بعدش هيچي نگي؟

شده يه روز يه قاصدک رو توي دستات بگيري؟

نزديک لبهات کني و براش ترانه بخوني؟

بعدش فوتش کني و بعد يه فال حافظ بگيري؟

شده به خاطر يه دوست غريب و بي صدا بشي؟

يا عکسشو هي بکشي تو ذهن مثل يه نقاشي؟

شده دلت هوايي گرماي خنده هاش بشه

يا که چشات باروني گل هاي پرپرش بشه؟

شده به خاطر دلش گلهاي ياسو بچيني؟

يا بعد فقط براي اون جشن ستاره بگيري؟

شده تو ثقل فاصله ادامه ي نگاش بشي؟

يا تو شکار لحظه ها مهمون خنده هاش بشي؟

شده يه شب تا خود صبح ساز بزني گريه کني؟

ياکه شده رو ساحلا اسمشو تو حک بکني؟؟

شده يه روز آب بخوري اسمشو هي يادت بياد؟

ياوقتي که خواب ميبيني عکسش جلو چشات بياد؟

شده بخواي لحظه هارو آبي و آبي تر کني؟

يا که بخواي پروانه رو به جشن گلها ببري؟

شده رو سنگفرش زمين حس بکني پرنده اي؟

يا وقتي که باهاش باشي حس بکني مسافري؟

اگر يه روز شد که ديدي اينا همش پيش توه

ياوقتي ديدي تودلت حسي زدش يه جوونه

اونوقته که با خاطره ميتوني همسفر بشي

خيلي قشنگ و بي صدا از حسي با خبر بشي

اونوقت ميفهمي زندگي رفتن و پر کشيدنه

آخر قصه ي شما

اونم اگر تورو بخواد

رسيدنه ،رسيدنه

زیباترین احساس عشق است..خوب ترین اتفاق دوستی

من تو را آسان نیاوردم بدست

بارها این کودک احاس من

زیر بارانهای اشک من نشست

من تو را آسان نیاوردم بدست

در دل آتش نشستن کار آسانی نبود

راه را بر اشک بستن کار آسانی نبود

با غروری همقد و بالای بام آسمان

بارها در خود شکستن کار آسانی نبود

بارها این دل به جرم عاشقی

زیر سنگینی بار غم شکست

من تو را آسان نیاوردم بدست

در بدست آوردنت برباریها شده بیقراریها شده شب زنده داریها شده

در بدست آوردنت پایداریها شده با ظلم و جور روزگار سازگاریها شده

دل من دریایی است که قطره قطره آن از عشق تو لبریز است

ز عمر خويشتن از روز پيشين بيشتر سيرم

كجا رفتي كه هركس را ديدم هر كجا رفتم

نكوتر قدر تو دانستم أي ماه زمين گيرم

كجا رفتي كه صد بارم به هر روزي پشيماني اشت

كجا رفتي كه هر روزي زغم صد بار مي ميرم

بر أي افتاب من سري وين تيره روزي ببين

چه بودم من چه گشتم من چه سازم چيست تدبيرم

عزيز جان من جانان من سلطان روح من

مرا هم سوي خود خوان بس بود پاداش تقصيرم

به حق نرگس مست وسر زلفت كه شد در خاك

كه ديگر پشت بشكست از گرانباري تقديرم

كسي شد همدم من يك جهان دور از من و حالم

نميداند نمي بيند اگر سوزم اگر ميرم

گجا رفتي كه گر گرد ملالي بر رخم ديدي

زخود بيگانه ميگشتي كه محزونم كه دلگيرم

كجا رفتي غزال من من بيچاره چون سازم

كه از اين روبهان بي صفا خون شد دل شيرم

جوانمرگا تو بودي ان كه ميخواستم افسوس

كه قدرت را ندانست اين دل گمراه بي پيرم

اگر زين دام راهي سوي ازادي بود ما را

گر از فردوس حور ايد كه با من باش نپذيرم

دگر بيچاره گشتم كجا روي اورم امشب

دگر ديوانه گرديدم كه ميبندد به زنجيرم

چه بخت تيرهايي دارم عمادا راستي أي كاش

يكي ميكرد در خاكم يكي ميزد به شمشيرم

 

  اين دل من چه گويم كه امشب باز بيداد كرده

از اين بيقراری كه راه را دشوار كرده

من امروز با تو

تو فردا با من باش

برای يك لحظه ، يك لحظه به ياد من باش

                      

 

كاش مرا می فهميدی آن هنگامی كه دستانت برای هميشه مرا رها كردند
 

كاش مرا می فهميدی آن هنگامی كه عاشقانه برايت غزل غزل گريه

 می كردم

 

                                         

وقتی در تنهايی خودم قدم می زنم،

خاطرات با تو بودن

آرامشم را بر هم می زند.

چه پريشانی لذت بخشی است ، دلتنگ تو بودن...

دلم برای شنيدن صدايت تنگ شده.

برای ديدنت...

ديشب در خواب منتظر آمدنت بودم ،

اما به خوابم هم نيامدی و درد انتظار را در خواب هم حس

 كردم...

                                  

كاش در محضر دل بودی و ميديدی تو

بر سر عشق، چه جنگی ست! بيا عاشق شو

 

 

« مصلحت نيست كه از پرده برون افتد راز»

صورت آينه زنگی ست، بيا عاشق شو

         

می شود اندوه شب را

از نگاه صبح فهميد

يا به وقت ريزش اشک

شادی بگذشته را ديد

می توان در گريه ابر

با خيال غنچه خوش بود

زايش آينده را در

خزانی ديد و آسود

... در زندگی آنچه زود از دست می رود خود زندگيست . از اين روزها فقط خاطراتی باقی می ماند، خاطراتی که در سرنوشتمان فقط گاهگاهی تصوير تاريک و روشن  اين دوران را نمايان ميکند و هر زمان که می گذرد برگی از صفحه خاطرات کنده و به پيمانه عمر اندکی افزوده می شود ...

تا کجا افق تیره و تار می نماید،      

گره زندگی تا کجا تیره و تار است وبهم پیچیده،    

اشتباه تا کجاه بزرگ می نماید،        

درک کافی از عشق نو شداروی تمام اینهاست....               

اگر تنها بتوانی و بدانی چطور  عشق بورزی         

شادترین و توانا ترین موجود در جهان خواهی بود.  

در خيابان غريب زندگي گم شدم اي آشناآرام تر

مي سرايم يك سبد گل واژه من جمله تقديم شما آرام تر

لحظه لحظه قطره هاي سرنوشت همچنان مي ريخت در دامان شب

آسمان خسته با يك مشت ابر مي گذشت از بام ما آرام تر

شكوه مي كردم شبي دور از شما در ميان كوچه باغ عاشقي

رود چون شال سپيدي مي گذشت آب مي شد پابه پا آرام تر

قصه مي گفت از زمان دور دور شايد از دوران پاك كودكي

ياد مي كرديم و مي خوانديم ما  با صداي بي صدا آرام تر

بوي ترش ليقه بوي مشق شب باز باران با ترانه مي نوشت

در فضاي خانه هاي روستا.مشق بر ديوارها آرام تر

سبز مي شد وعده با يك مشت خط زير طاق هستي آن روزها

دور مي شد آرزو از من شبي مي نوشتم بي وفا آرام تر

زير سقف گرم و سرد آرزو لحظه هاي ترد بودن مي گذشت

سبز مي شدخاطرات كودكي .با دلم گفتم دلا آرام تر

الّلهم قوّنی فيه علی إقامة امرک
و أذقنی فيه حلاوة ذکرک
و أوزعنی فيه لأداء شکرک، بکرمک
و احفظنی فيه بحفظک و سترک
يا أبصر الناظرين
 
خدايا! دين تو مايه زندگی است و پيروی از تو آيين بندگی. آن که سر بر آستان پرستش تو نهد، و خويشتن را وقفِ برپا کردن دستور تو کند، رسم بندگی به جا آورده و آيين عبوديت را ادا کرده. آن که از سحرگاهان تا گاهِ خفتن، گامی که می زند برای تو باشد و کلامی که می گويد در ثنای تو، شايسته آن است که بنده تو خوانده شود و سزاوار آن که در شمار مخلصان نشانده شود. و کس به اين سرمنزل نخواهد رسيد الاّ به نيرويی که از حق ستاند و هدايتی که او را به راه بندگی کشاند. نيرو بخشا! مرا قوّتی ده که دستور تو را برپا دارم، و فرمان تو را به جا آرم.
خدايا! آوردن نام تو افق زندگی مرا رنگين می سازد و ياد تو کامم را شيرين می کند، نام تو را که زمزمه می کنم، روزنه هايی از بهشت بر روی من گشوده می شود و يادت را که در انديشه ام می رانم، رايحه ای خوش به مشامم می دود، وه که چه رؤيای شيرينی در روانم جان می گيرد! و چه دريايی آرام در برابر ديدگانم شکل می پذيرد! چه می شود اگر امروز بر من منّت نهی و کامم را به ياد خود حلاوت دهی!؟
خدايا! من بنده ای حقيرم و تو خدايی بزرگ، من انسانی خـُردم و تو آفريننده ای سترگ! پيوسته از بر و ميوه درخت پرشکوفه ات می چينم، و هماره تو را در حال داد و دهش می بينم، نعمتهايت بر من سرشار است و منــّـتهايت بر من بسيار. سپاس اين همه نعمت شدنی نيست، جز به زمينه سازی تو، و شکر اين همه منت به جا نمی آيد، الاّ به بنده نوازی تو. اگر رسم بزرگی به جا آوری و بر من منت نهی، و اگر کـَرم کنی و راه را نشانم دهی، سر در آن راه می گذارم و نعمتهای بسيارت را می شمارم. و درمی يابم که مرا نه توان شمردن نعمتهايت باشد و نه امکان به جای آوردن سپاس کرامتهايت.
خدايا! نه يک روز، نه يک ساعت، که يک دم اگر دست محبت خويش را از سرم برداری، و مرا به حال خويشتنم بگذاری، آن لحظه مرگ من باشد و همه هستی ام فرو می پاشد. نه يک روز، نه يک ساعت، که يک دم اگر پرده از کرده های من برگيری، آن دم کوس رسوايی ام بر سر کوی و برزن نواخته می شود و طشتِ آوازه های دروغينم از بام انداخته می شود. حافظا! مرا در پرده امنيت خويش راهی ده، و از بی آبرويی و رسوايی رهايی ده.
اگر انسانها ديدگان خويش را برای يافتن و ديدن هزاران عيب پيدا و نهان، بينا می شمارند، و اگر چشمهايی را برای رسوا کردن اين و آن می گمارند، تو از همه آنها بيناتری و به سزا دادن بندگانت رواتر!

 و اين دل خسته تا هميشه در آسمان عشق تو پرواز ميکند ....

 و تو آنقدر بزرگی که کوچکی و حقارتم را می گسترانی و زنده ميگردانی ...

 من غريب و نا آشنا در کوچه پس کوچه های مبهم زندگی گمگشته ام

 و تو آشنايی و راهنما ...

 من زندگی ام به یک مو بند است ...

 جسم خسته ام را دریاب که به دستهای نوازشگر تو محتاج است ،

 روح سرکش و طغیانگرم را آرام کن که در پی ات شبها بی قرار و بی تابست ،

 قلب پر تپش ام را حس کن که برای رسیدن به تو چه نامنظم در سینه ام در تقلاست ،

 چشمهای غمگینم را ببین  که پیوسته برای دیدنت عاشقانه در انتظار است ،

 بغض گلویم را بگیر  که این همان درد دوری و دلتنگی است ،

 آتش این وجود نگرانم را خاموش کن که آفت بزرگی از حسد در تن ضعیف و بیمارم است ،

 و به من اطمینان ببخش که به حال خود رهایم نمیکنی ...

 اينک سوار بر مرکب اميد به سوی تو می آيم ،

 به سوی تکيه گاهی که ويران نمی شود ،

 دورها آوايی است که مرا می خواند  ....

 اللهم انی اسئلک من بهائک بابهاه و کل بهائک بهی

 اللهم انی اسئلک ببهائک کله ...

 اللهم انی اسئلک باسمائک کلها ...

آينه شکست
من فرو ريختم
...

کلمات يکی يکی رنگ می بازند

من عشق تو را
چون قاب کهنه ای به دیوار می آویزم

عشق های تازه
قاب های رنگارنگ

من همواره یک عکس را
درون قاب دیده ام

من خوابی زمينی را
به عشقی آسمانی ترجيح داده ام

آیينه شکست
ما فرو ريختیم..
تو به پايان رسيدی
و من آغاز شدم..